Zarybianie szczupakiem

Zarybianie szczupakiem

Prowadzone na coraz większą skalę melioracje łąk i gruntów ornych przyczyniają się do stopniowego spadku poziomu wody w wielu zbiornikach. Z rybackiego punktu widzenia jest to zjawisko niekorzystne, gdyż powoduje ograniczenie obszaru strefy przybrzeżnej, w której odbywa się tarło i rozwój młodocianych form wielu cennych gatunków. Najbardziej zagrożone są ryby o swoistych wymaganiach środowiskowych, z trudem przystosowujące się do zmienionych warunków.

Pomyślny przebieg tarła szczupaka zależy od występowania odpowiedniego podkładu roślinnego na dnie najpłytszych partii zbiornika lub w obrębie zalewisk przybrzeżnych. Wskutek obniżania się poziomu jezior wiele takich miejsc pozostaje poza krawędzią lustra wody.

Zmniejszenie powierzchni dostępnych tarlisk prowadzi do nadmiernego zagęszczenia ryb uczestniczących w rozrodzie i w efekcie do zgrupowań dużej liczby potomstwa w ograniczonej przestrzeni, do silnej konkurencji pokarmowej i ewentualnie do kanibalizmu. Ponadto nagłe spadki poziomu wody już po udanym tarle mogą wywołać skutki katastrofalne dla ikry złożonej tuż przy brzegu lub dla pozostających w tej strefie najmłodszych larw. W takich sytuacjach zarybianie może się okazać zabiegiem koniecznym do utrzymania stanu pogłowia w wymiarze dyktowanym potrzebami gospodarczymi.

Odkąd zrewidowano pogląd, według którego skuteczność zarybiania miała przewyższać efekty naturalnego rozrodu, zaleca się w pierwszej kolejności podejmować zabiegi zmierzające do poprawienia warunków tarła. Jednym z nich jest ochrona okresu rozrodu, celowa zwłaszcza w pobliżu tarlisk zapewniających pomyślny jego przebieg. W takich miejscach należy zaniechać łowienia ryb przeznaczonych do sztucznego tarła, a wiosenne połowy przeprowadzać w rejonach, gdzie mimo braku właściwego substratu tworzą się zgrupowania tarłowe, lub w zbiornikach, w których dąży się do ograniczenia liczby szczupaków.

Innym środkiem powszechnie stosowanym w celu podniesienia zdolności reprodukcyjnej ryb jest ustalanie wymiaru gospodarczego, poniżej którego obowiązuje zakaz połowów. Ma to na celu zapewnienie każdemu osobnikowi wchodzącemu w skład populacji możliwości przynajmniej jednorazowego uczestniczenia w akcie rozrodu.

Wymiar ochronny szczupaka (w roku 1980), określony zarządzeniem Ministerstwa Rolnictwa — 30 cm długości całkowitej, warunku tego nie spełnia i powinien być podniesiony w zbiornikach, w których gatunek zasługuje na popieranie. Korzyść z wyższego wymiaru gospodarczego zapewnią także bardzo duże roczne przyrosty ciężaru starszych osobników i tylko wzrastająca szkodliwość ich oddziaływania na pozostałe gatunki wchodzące w skład rybostanu stanowi czynnik limitujący górną granicę.

Jeżeli istnieją możliwości regulowania poziomu wody, wskazane jest utrzymywanie go przez okres tarła i rozwoju larw w pobliżu maksymalnej wysokości. Celowym zabiegiem jest wysiew trawy w miejscach nieporośniętych, a objętych strefą spodziewanego na wiosnę zalewu. Rzadko praktykowane w czasie tarła szczupaka stawianie sztucznych krześlisk dawało dobre wyniki w pozbawionych substratu rejonach Rybińskiego Zbiornika Zaporowego (Zacharowa, 1953). Tarlaki chętnie składały ikrę na wiechciach z gałęzi jałowca i świerczyny, przyczepionych do żerdzi, które mocowano na głębokości 20—30 cm, prostopadle lub równolegle do brzegu. Ikra po utracie kleistości opadała na dno, po czym krześliska przesuwano w inne miejsca. Sposób ten zawodzi jednak w rejonach dostępnych dla okoni (Krupauer, Pekar, 1965), a ponadto zalecić by go można dopiero po zbadaniu jak wylęgające się larwy radzą sobie wobec braku roślinności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *