Vissen op snoek in afwateringssloten

Er wordt weinig gezegd over de snoek die wordt gevangen in sloten, omdat deze vissen de vangstrecord-hitlijsten bijna nooit halen. Verandert het feit niet, dat als het aas in een greppel viel, het wordt niet zelden "gestoten" door een behoorlijke snoek.
Als vissers over snoek beginnen te praten, de discussie gaat meestal over diepe en schone meren en grote roofdieren die slechts één kilo levend aas meenemen. Een visser die vangt in afwateringssloten en vijvers heeft geen kans, om indruk te maken met alles in zo'n discussie. Het is zo, dat in kleine en ondiepe visserijen een snoek al van twee kilo een exemplaar is. Collega's die gespecialiseerd zijn in het vangen van snoek in verschillende soorten "stokken" en "plassen" schamen zich nooit, dat hun prooi voornamelijk zulke "kleintjes" zijn. Waarom? Omdat het vangen van snoek onder moeilijke omstandigheden veel interessanter is dan wachten op een enkele vangst van een grote snoek in het meer. Je kan zeggen, dat de visser op een vis jaagt, hij moet het besluipen en het aas heel precies doorgeven. Bovendien zijn snoeken uit kleine stroompjes of reservoirs zeer veeleisende tegenstanders – zijn uiterst voorzichtig, en soms hebben ze zelfs heel vreemde gewoonten.

Onder het blad van de waterlelie

Hier zijn enkele voorbeelden. In een afwateringssloot, vaak bezocht door lokale vissers, mooi, bijna 70 cm snoek koos een jachtplek onder een van de grote bladeren van waterlelies die daar zelden groeien.
Het was over een jaar 1992. Niet alleen ik, maar ook veel van mijn collega's volgden deze vis en we stonden allemaal "op onze oren", om haar te vangen. Pike gedroeg zich echter heel vreemd. Hij reageerde helemaal niet op de feeds die naar hem werden gegooid, hij negeerde ook alle spinners, centrifuges en wobblers. Als het aas te dicht bij hem viel, het verdween onmiddellijk ergens tussen de vegetatie, om over een tijdje terug te keren naar zijn positie. Toen ik de jacht op "de onze" opgaf.” esoxa, vreugde in de ziel, dat deze voorzichtige vis zal overleven tot de volgende spawning, plotseling gebeurde het – het roofdier van meer dan twee kilo slikte onverwachts… Dewwort, waarop ik een van de schakels zou vangen die in deze sloot woonden. Het geheim van het negeren van normaal snoekaas werd onthuld tijdens het strippen. Er waren alleen paardenbloedzuigers in de maag van het roofdier. Deze snoek heeft zich gespecialiseerd in het jagen op bloedzuigers en is daardoor uitgegroeid tot een grotere maat dan andere snoeken die in hetzelfde water leven.

Een ander voorbeeld. Een extreem ondiepe en zeer overwoekerde vijver na de vijver staat al lang bekend om een ​​grote populatie kleine snoeken. Toen we elk jaar met onze collega's het uitzetten van roofdieren observeerden, waren we verrast om vissen te zien 70 cm. Ondanks sterke visserijdruk en vrij succesvolle kwantitatieve vangsten, we slaagden er echter niet in om een ​​snoek te vangen, wie zou er over hebben 1.5 kg. Dit keer werd ik ook door toeval geholpen. In die tijd waren de meesten van ons levend aan het vissen, vooral, spinnen was bijna onmogelijk in deze vijver. Op een dag. geïrriteerd tot de limiet van de constante binnenkomst in het onkruid van levende dieren, Ik besloot een beetje te experimenteren. Met enige spijt heb ik de kleine crucian vermoord, Ik heb een set met een waterbal in elkaar gezet en het aas midden in de vijver geworpen (de dode vis zwom aan de oppervlakte). Toen gebeurde alles razendsnel – anderhalf uur lang ving ik vier mooie snoeken, waaronder twee met een gewicht van meer dan 2 kg. In deze vijver waren de snoeken waarschijnlijk gespecialiseerd in het "jagen" op dode vissen, zo vaak in het water gegooid door vissers na het vissen. De vissen die op het oppervlak drijven, associeerden roofdieren niet met enig gevaar en ze namen het zonder aarzelen over..

Op een rubberen kikker

In de hete zomer van het jaar 1994 in mijn beste snoekafvoersloten in Pommeren eindigde de beten plotseling met een afgesneden mes. En hoewel snoeken die in kleine stroompjes leven, in de zomer niet zo gevoelig zijn voor hoge watertemperaturen, alle sloten leken volkomen visloos. Het enige teken van leven in water zo warm als soep, of liever, bij het water, er waren talloze kikkers die in de schaduw van de bladeren schuilden tegen de brandende zonnestralen. Op een dag was er echter een keerpunt. Mijn vriend Tomek prees me, dat hij onlangs een paar mooie snoeken had voor het gekste aas ter wereld. Hij was aan het vissen met het voorste deel van een tweedelige wobbler, en hij versierde de haak aan de achterkant met een groot stuk geel ballonrubber. De geweldige "wiebel" van mijn vriend had niet eens een roer. Tom leidde dit aas door dichtbij de kust te springen en een kikker te imiteren. Daar ging het over, omdat de snoek in die tijd voornamelijk kikkers voedde. Ik kocht meteen een gum voor mezelf die een kikker imiteerde en ging de volgende dag met de vis naar huis. Alle snoeken hadden kikkers in hun maag.

Artikel herroepen

One thought on “Łowienie szczupaków w rowach melioracyjnych”

  1. Szczupaki z małych wód miewają osobliwe zwyczaje i to począwszy od sporej przecież rzeki Drawy, gdzie pierwszy raz w życiu sprawiałem szczupaka z żołądkiem wypchanym rakami pręgowanymi (był to połów mojego ojca). Później zdarzało mi się łowić takie szczupaki w innych, mniejszych rzeczkach – były one wyjątkowo smaczne. Również z Drawy pochodził mały, ledwo wymiarowy chudziak, który w żołądku miał same kiełże. Trudno powiedzieć, co zdecydowało o tej specjalizacji bo w tamtych czasach ryb w Drawie nie brakowało – było mnóstwo uklei i piekielnic, jelce, kiełbie, płocie, okonie (lipienie oczywiście także). Ale największą osobliwością był dla mnie szczupak złowiony w małym kanałku stanowiącym część systemu kanałów i polderów na pewnym rozległym obszarze pomorskim – otóż ten miał w żołądku same ślimaki wodne a konkretnie zatoczki. Wziął na zwykłego twistera – to były czasy, gdy wędkarze używający gumek byli jeszcze pionierami i nowinkarzami 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *